MUTSUZ :(

Bugünlerde içimi kaplayan büyük bir mutsuzluk var...

Sebebini bilmiyorum..

Belki de herşeyin aynı olması..

Üst üste aldığım üzücü haberler...

Bazı insanlara karşı yitirdiğim güvenim...

Ya da tam güvenememek...

Herkesin biraz payı var bu ruh halimde....

Örneğim eşim sevgililer gününe inanmayan biri ...İlk tanıdığımdan beri bunu biliyorum...Ama yine de alışamadım...Tabiki bir güne sığdırmak yanlış ama ne bilim , insan yine de bekliyor...Diğer günlerde aldığı hediyeler ve yaptığı sürprizleri düşünerek onu afediyorum...Ama yine de bir tarafım buruk....

Sonra sürekli arayıp sorduğum halini hatrını sorduğum insanlar var...Beni neden hep üzüntülü ve moraliniz bozuk olunca hatırlarsınız...Sevilmek hatırlanmak herkesin hoşuna gider...Arada sizde şaşırıp beni arasanız inan telefon faturanız da 5 tl bile fark etmez..Zaten beni arayanı meşgüle atıp kendim aramak gib bir aptallığım var...En azından bunu biliyorsan bunu yap...

Çok rica ediyorum bundan sonra beni mutsuzluklarınızla mutsuz etmeyin..
Birçok kez sizin moralinizi düzelticem diye kendi moralimi bozdum...

Siz kendinizi iyi hissedin diye kendime ne aldıysam size de aldım...Çünkü insan hangi ruh halinde olursa olsun ufacık bir hediye gülümsemesine yeter diye düşündüm..

Ama görüyorumki mutluyken kimsenin dosta ihtiyacı yok...
İş hayatı iyiye giden ailesiyle problemi olmayan aşk hayatında hayal kırıklığına uğramayan arkadaşını arada bir arar sorar..Ne zaman düzen tersine dönse, hemen bir buluşma ayarlayalım sana ihtiyacım var , fikirlerine ihtiyacım var diye telefon görüşmeleri va aklıma gelmeyen bir sürü acıtasyon başlar....

27 yaşındayım...
İyi arkadaşlarım da oldu kötü arkadaşlarım da..
Ama ne yazıkki bu özellik hepsinde şiddetleri farklı da olsa vardı...

Canım sıkıldığında kapısını tıklatacağım , minik sürprizler yapacağım kendi yaşlarımda iyi bir komşun olmasını o kadar isterdim ki...

O yüzden rabbim bana hayırla komşulara sahip olacağım bir ev nasip etsin...Etrafımda gerçek dostlarım olsun...
Kimse arkamdan iş çevirmesin...Kendi kendine türlü kıskançlıklara girip benimle konuşmama kararı almasın..

Haa birde unutmadan

Akşama kadar evde yatıp sonra oh ne güzel çalış çalış çalışmak iyidir gibi kendinizce moral vermeye çalışmayın...
Çalışan kadınlar sanki gidip sabahtan akşama kadar oturduğu için mi para kazanıyor...
Madem çalışmayı bu kadar seviyorsunuz buyrun çalışın...Siz bilmem kaçıncı uykunuzdayken çalışan kadınlar otobüslerde minübüsler de sinir harbi geçirerek işine gidiyor...
Kimse sizi tutmuyor değilmi..Çocuklarınızı da bahane etmeyin...Ben ve benim gibi birçok kadın çocuk sevmediğinden mi anne olmayı erteliyor sanıyorsunuz ?...Sizin gibi rahat olamıyoruz çünkü...

Bu ruh halinden ne zaman kurtulurum bilmiyorum...
Dedim ya herkesin bir payı var...

Böyle mutlu bir günde içinizi karartacak bir post yazmak istemezdim ama burda sevincimi paylaştığım gibi üzüntümü de paylaşıyorum...

Sevgilisi ve eşi olanlar inş. mutlu bir gün geçirirler...
Sağlıklı huzurlu mutlu mesut günler diliyorum....